Τρεις δισκογραφικές και τρεις τράπερ καλούνται την Τρίτη 12 Νοεμβρίου στο ΕΣΡ να δώσουν εξηγήσεις για το περιεχόμενο της καλλιτεχνικής τους παραγωγής, για «προβολή περιεχομένου που θίγει την ηθική και πνευματική ανάπτυξη των ανηλίκων» και «υποκίνηση σε βία και μίσος», για διαφθορά της νεολαίας και των ηθών, για τεντιμποϊσμό και γενικευμένο τσογλανισμό.
Είναι αυτονόητο πως το αισθητικό, καλλιτεχνικό και πολιτισμικό περιεχόμενο της τραπ είναι, ή θα έπρεπε να είναι, παντελώς αδιάφορο για τους περισσότερους εξ’ ημών, των γουστόζικων εστέτ που ντερλικώνουμε έντεχνα πετρελαιοειδή υπό τη μορφή τσίπουρου, ενώ οι όποιες κοινωνιολογικές προεκτάσεις του ρεύματος αφορούν ως επί το πλείστον ακαδημαϊκούς συνδαιτημόνες μας με τρίχα παχιά και μπάκα γεμάτη σοφία. Μουσικά μιλώντας τα παιδιά, πλήν ελαχίστων πιθανών στατστικών εξαιρέσεων, είναι για τα μπάζα, και ο ίδιος ο θεαματικός τους μακρόκοσμος δεν είναι σπουδαιότερος ή χυδαιότερος από άλλες εκφάνσεις του κοινωνικού τέρατος που διαρκώς πρόθυμα αναπαράγουμε. Ο χυδαίος μισογυνισμός τους, η θλιβερή δουλοπρέπειά τους απένατι στο χρήμα και την χλιδή επί πιστώσει, ο πολιτισμικός τους αναλφαβητισμός τους όπως και η πέραν των ορίων της φυσιολογικής ανασφάλειας ματσίλα τους δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά τα φυσικά παράγωγα της κυνικής ανθρωποφαγίας μας.
Είναι όμως εξίσου αυτονόητο πως ένας αυθαίρετος, αναχρονικός, ανακόλουθος και υποκριτικός θεσμός όπως το ΕΣΡ το μόνο που μπορεί να πετύχει είναι για μια ακόμη η επιβεβαίωση της γελοιότητάς του και την σχεδόν τραγικά ποιητική υπενθύμιση του αδιάφορου της ύπαρξής του. Αλίμονο αν αφήναμε ποτέ έναν οργανισμό σαν το ΕΣΡ να καθορίζει την αισθητική μας, να φιλτράρει και να λογοκρίνει, να κρίνει το ορθό και να καταδικάζει το στραβό, ουέ και αλίμονο αν μια τυχάρπαστη γκρούπα βραδύμισθων ιεροξεταστών της κακιάς ώρα καθόριζε τις μουσικές μας επιλογές στο όνομα του πολιτισμού, της παιδείας και της ηθικής. Αν υπάρχει πράγματι τέτοια αγωνία για τα ολοένα ασθμαίνοντα νιάτα του τόπου, καλύτερα το κράτος να παραμερίσει και να αφήσει την πολιτεία να αγωνιστεί ελεύθερα και με σθένος στην αβάσταχτα έρημη αγορά των ιδεών, προτιμότερη πάντα η προαγωγή αυτών παρά η καταστολή τους.
Παρουσιάζεται λοιπόν μια μοναδική ευκαιρία στα τσογλάνια της τραπ να αποδειχθούν κύριοι των συγκυριών και να ξεφτιλίσουν με τρόπο εκκωφαντικό τον κατασταλτικό καθωπρεπισμό που αντιπροσωπεύει το ξεθωριασμένο σάβανο του ΕΣΡ. Το μόνο που έχουν να κάνουν είναι απλά να μην νομιμοποιήσουν το έκπτωτο αυτό ιερατείο, να το περιφρονήσουν και να μην παρουσιαστούν καν, και να απαντήσουν με εκείνο τον τρόπο που μονάχα εκείνοι ξέρουν. Με άθλια μουσικά κομμάτια, θρασύδειλα στιχάκια και ανεκπλήρωτες κόντρες έναντι δικαίων και αδίκων θα φανερώσουν την πραγματική σάπια φύση τέτοιων οργάνων. Σε τούτο το σταβλί, ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κάπρους, δεν μπορούμε παρά να είμαστε με τους άθλιους τράπερ. Τόσο αποκρουστικό είναι το ΕΣΡ, μονάχα σαν ιδέα.

